د ملګرو ملتونو اداری ته، اروپايي ټولنې ته، د بشري حقونو نړیوالو سازمانونو ته او نړیوالې ټولنې ته
آغلو او ښاغلو
د دې لیک له لارې غواړو یو ځل بیا نړیواله ټولنه هغو د بشري حقونو جدي سرغړونو، جنګي جرمونو او د پاکستان له خوا د ډیورنډ کرښې دواړو غاړو ته، د افغان ولس په خاوره کې، د څو لسیزو راهیسې دوامداره پوځي لاسوهنو ته متوجه کړو. سربېره پر دې، غواړو د پاکستان د دغو کړنو له امله د افغان ولس پر ژوند رامنځته سوو جدي بشري ناورینونو ته هم اشاره وکړو
د ډیورنډ کرښې دواړو غاړو ته افغان ولس له ډېرو کلونو راهیسې د پاکستاني پوځ، جنګي مجرمو جنرالانو او جنایتکارو دیکتاتورانو تر ظلمونو لاندې ژوند کوي. په بلوچستان او پښتونخوا کې هغه کسان چې د خپلو حقونو غوښتنه کوي یا د پاکستاني پوځ او حکومت له خوا د بېګناه خلکو د ظلمونو په اړه نیوکه کوي، تعقیبېږي، نیول کېږي، شکنجه کېږي او یا وژل کېږي. ډیر ژورنالستان، فعالان، سیاستوال، د پارلمان غړي، ښوونکي، ډاکټران او نور تعلیم یافته شخصیتونه له دغو کړنو اغېزمن سوي دي. ډېر بېګناه خلک بې درکه سوي دی او یا د زور او بېرې له لارې چپ ساتل سوي دي
له څو کلونو راهیسې پاکستاني پوځ په پرلهپسې توګه د افغانستان پر خاوره بریدونه کوي. په دغو بریدونو کې جنګي الوتکې، بېپیلوټه الوتکې، توغندي، او هاوانونه کارول کېږي. د افغانستان په ګڼو ولایتونو کې کورونه، دوکانونه، روغتونونه، ښوونځي، پوهنتونونه او نور ملکي تاسیسات ویجاړ یا زیانمن سوي دي. د دغو بریدونو له امله ګڼ شمېر بېګناه ملکي وګړي، چې ښځې، ماشومان، شیرخوره ماشومان او سپینږیري هم پکښې شامل دي، وژل سوي دی او ډېر نور ټپیان سوي دي. د راپورونو له مخې ځینې خلک د شپې په خپلو کورونو کې د خوب پر مهال په نښه سوي دي. په نورو پېښو کې ښځې د ورځنیو کارونو لکه پخلي او جامو مینځلو پر مهال او ماشومان د لوبو پر مهال وژل سوي دي. ډېری بریدونه د شپې ترسره سوي دی چې خلکو ته یې بېره او ناامني رامنځته کړې ده. ګڼ شمېر کورنۍ، په ځانګړي ډول ښځې او ماشومان، اړ سوي دی چې د شپې له خپلو کورونو ووزي او په سختو شرایطو کې تر اسمان لاندې شپه تېره کړي. ځینې وختونه هغوی تر باران لاندی تر سهاره پورې بهر پاته کیدو ته مجبور سوي دي
د پاکستاني پوځي بریدونو له جملې څخه یوه ډېره بده پېښه د ۲۰۲۶ کال د مارچ په ۱۶مه رامنځته سوه. په دې ورځ په کابل کې د «امید» په نوم د روږدو کسانو د درملنې روغتون د پاکستاني هوايي برید هدف وګرځېد. د یوناما د راپور له مخې، لږ تر لږه ۲۶۹ کسان پکښې ووژل سول او ۱۲۲ نور ټپیان سول. افغان چارواکو د ۴۰۰ څخه د زیاتو قربانیانو خبره کړې ده، په داسې حال کې چې ځینو رسنیو د ۴۶۵ څخه د زیاتو وژل سوو او شاوخوا ۲۶۵ ټپیانو راپور ورکړی دی. د قربانیانو په منځ کې ګڼ شمېر ملکي وګړي، ښځې، ماشومان، سپینږیري، ناروغان او طبي کارکوونکي شامل وه. پر یوه طبي مرکز برید او د ملکي قربانیانو لوړه شمېره دا څرګندوي چې دا پېښه یو جدي جنګي جرم دی. پر یوې ملکي ادارې قصدي برید د جنګي جرم څرګند ثبوت ګڼل کېږي. له همدې امله دا پېښه یو ډېر جدي مورد بلل کېږي چې باید هر اړخیزه څېړنه یې وسی.
د ۲۰۲۶ کال د مې په ۲۲مه د افغانستان د بشري حقونو لپاره د ملګرو ملتونو ځانګړي راپور ورکوونکي، ریچارډ بینېټ، یو ځل بیا د دې برید د بشپړې، شفافې او خپلواکې پلټنې غوښتنه وکړه. هغه ټینګار وکړ چې پر ملکي وګړو او ملکي تاسیساتو قصدي بریدونه د نړیوالو قوانینو له مخې جنګي جرمونه ګڼل کېدای سي. نوموړي همدارنګه وویل چې د ملکي زیربناوو پر وړاندې د بریدونو ټول تورونه باید په خپلواکه توګه وڅېړل سي ترڅو حقیقت روښانه او احتمالي مسؤلیتونه مشخص سي.
په دې تړاو د پاکستان د دفاع وزیر خواجه آصف عامه څرګندونې د پام وړ دي.
خواجه آصف د ۲۰۲۵ کال په اپرېل کې له سکای نیوز تلویزیونی شبکی سره په یوه مرکه کې وویل چې پاکستان په تېرو وختونو کې د ځینو هېوادونو لپاره «چټل کارونه» ترسره کړي دي. د خواجه آصف دا څرګندونې په نړیواله کچه پراخ بحثونه راوپارول او دا د سیمهییزو شخړو په تړاو د پاکستان د رول د اعتراف په توګه تعبیر سوی دې
سربېره پر دې، رسنیو د ۲۰۲۶ کال د مې په ۱۹مه د پاکستان د دفاع وزیر خواجه آصف نورې څرګندونې هم خپرې کړې چې پکښې هغه د افغانستان په کورنیو چارو کې د پاکستان د څو لسیزو لاسوهنې په اړه خواشیني څرګنده کړې وه
هغه وویل:
«زما په اند زموږ ښکېلتیا یوه تېروتنه وه. موږ باید د افغانستان په کورنیو چارو کې لاسوهنه نه وای کړې، ځکه دا موضوع په موږ پورې اړه نه درلوده.»
د خواجه آصف دا څرګندونې په افغانستان کې د پاکستاني مداخلې یو د پام وړ اعتراف بلل کېږي. د خواجه آصف دا اعتراف څرګندوي چې پاکستان له څو لسیزو راهیسې د افغانستان په کورنیو چارو کې لاسوهنه کړې ده. همدارنګه د هغه دا څرګندونې سیاسي اهمیت لري او دا ښيي چې د پاکستان د مداخلې پالیسۍ پر افغانستان او ټولی سیمی ژورې اغېزې لرلې دي
د ۲۰۲۶ کال د جون په لومړۍ نېټه د اروپايي ټولنې د بهرنیو چارو او امنیتي سیاست لوړپوړی استازې، کاجا کالاس، پاکستان ته د خپل سفر پر مهال وویل:
«له افغانستان سره د شخړې د حل تر ټولو ښه لاره خبرې اترې دي، نه هوايي بریدونه.»
موږ باور لرو چې د پاکستان جنایتکاران چی د بېګناه ملکي وګړو، ښځو او ماشومانو په وژنو کې ښکېل دی باید محاکمه سي. زموږ له نظره، هغه کسان چې په دغو کړنو کې مسؤلیت لري باید د هغوی جنایات د قانون له مخې وڅېړل سي او د خپلواکو محکمو له لارې عدالت ته راکش سي. موږ په دې تړاو د دویمې نړیوالې جګړې وروسته د نورنبرګ محاکمو ته هم اشاره کوو، چېرې چې د د هیټلر د نازی رژیم اړوند په جنګي جرمونو تورن کسان عدلي تعقیب او محاکمه سول. د دغو کسانو سره هم د خبرو اترو له لاری جوړجاړی و نه سو بلکی د خپلو اعمالو سزا ورکول سول
له همدې امله موږ باور لرو چې د پاکستان د جنایتکارانو سره د خبرو کولو پر ځای باید دوی د جنګي جرمونو په اړه د قانون او عدالت منګلو ته وسپارل سي
سربېره پر دې، په پاکستان کې د پوځي دیکتاتورانو رژیم د افغانستان څخه ځینې غیرقانوني غوښتنې کوي چې د افغانستان لپاره په هیڅ ډول د منلو وړ نه دی، چې ځینی یې دا دي:
لومړی: پاکستان غواړي چې د ډیورنډ کرښه د رسمي پولې په توګه ومنل سي. خو موږ هېڅکله د دې کرښې له امله د خپل ولس او خاورې وېش نه سو منلی او نه به یې ومنو. له همدې امله، دا غوښتنه په کلکه ردوو
دوهم: پاکستان غواړي چې افغانستان له هندوستان سره خپلې اړیکې پرې کړي. خو هندوستان د پېړیو راهیسې د افغانستان یو باوري شریک او ښه ملګری دی او تل یې زموږ د افغانستان سره بې له کوم شرطه بشري مرستې کړې دي. ځکه نو د پاکستان دا غوښتنه هم بالکل ردوو
درېم: پاکستان غواړي چې د افغانستان بهرنۍ پالیسي دی د پاکستان تر اغېز لاندې وي. یعنی زموږ بهرنی سیاست دی د پاکستان په خوښه وی دا غوښتنه زموږ د ملی حاکمیت خلاف ده، ځکه نو د پاکستان دا غوښتنه هم په کلکه ردوو
څلورم: پاکستان هڅه کوی چی د افغانستان د واخان دهلېز تر خپل کنترول لاندی راولي. موږ په څرګنده وایو چې د خپلې خاورې هېڅ برخه — حتی یو سانتي متر — هیڅ چاته نه ورکوو
پنځم: پاکستان غواړي چې افغانستان یوازې تر ۶۰ زرو سرتېرو پورې محدود یعنی کمزوری پوځ ولري. دا غوښتنه هم په کلکه ردوو
.
شپږم: پاکستان غواړي چې افغانستان د کونړ پر سیند بند جوړ نه کړي. خو کونړ زموږ سیند دی، او هیڅ څوک موږ په خپل هېواد کې د بندونو د جوړولو څخه منع کولای نسی. د پاکستان دا غوښتنه هم د منلو وړ نه ده او په بشپړه توګه یی ردوو
اووم: پاکستان غواړي د افغانستان د طبیعي زیرمو په برخه کی امتیازات تر لاسه کړي او د طبیعي زیرمو تړونونه باید د پاکستان په خوښه تر سره سی. دا یو بې شرمانه غوښتنه ده او موږ یې هېڅکله نه منو
سربېره پر دې، نورې داسې غوښتنې هم شته چې موږ یې غیرمنطقي او د منلو وړ نه بولو او ټولې یې ردوو
تر هغه چې په پاکستان کې سیاسي واک د پوځ په لاس کې وي، نه په افغانستان او نه هم په پاکستان کې تلپاتې سوله او ثبات راتلای سي. موږ باور لرو چې د دواړو هېوادونو ترمنځ د اړیکو ښه کېدل هغه وخت ممکن دي چې په پاکستان کې دیموکراتیک بنسټونه پیاوړي سي او سیاسي واک پارلمان ته انتقال سي.
موږ همدارنګه یادونه کوو چې تر هغه چې د افغان خاورې دواړی برخې بیا سره یو ځای سوې نه وي، په سیمه کې به شخړې او بېثباتي دوام ولري.
افغان ولس له لسیزو راهیسې د جګړو، ترهګرۍ، بېوزلۍ، لوږې، سیاسي بېثباتۍ او تاوتریخوالي له امله سختې او کړاوونه ګاللي دی. میلیونونه خلک له خپلې خاورې بېځایه سوي دي او سلګونو زرو کورنیو خپل دوستان له لاسه ورکړي دي. ښځې او ماشومان د دغو ناورینونو تر ټولو ستر قربانیان دي.
موږ ټینګار کوو چې افغان ولس د نورو ملتونو حقونه نه غواړي.
موږ یوازې د خپلو حقونو غوښتنه کوو، لکه
د سولې حق؛
د امنیت حق؛
د خپلواکي حق؛
د ځمکنۍ بشپړتیا حق؛
د اقتصادي پرمختګ حق؛
په عزت سره د ژوند حق؛
د ډیورنډ کرښې له امله د وېشل سوې خاورې او ولس د بیا یوځای کېدو حق.
موږ له لاندې یاد سوو بنسټونو غوښتنه کوو چې د پاکستان د احتمالي جنګي جرمونو او د بشري نړیوالو قوانینو د سرغړونو په اړه ټول راپورونه په دقت وڅېړي
ملګري ملتونه؛
نړیواله ټولنه؛
اروپايي ټولنه؛
نړیواله جزایي محکمه؛
د بشري حقونو نړیوال سازمانونه؛
د افغانستان د بشري حقونو لپاره د ملګرو ملتونو ځانګړی راپور ورکوونکی، ښاغلی ریچارډ بینېټ؛
موږ په ځانګړي ډول دا لاندی یادی سوی غوښتنی کوو:
د ملکي تاسیساتو پر ضد د پاکستان د ټولو بریدونو خپلواکه نړیواله څېړنه؛
د احتمالي بشري حقونو سرغړونو مستندسازي؛
د مسؤلو کسانو پېژندنه؛
د قربانیانو لپاره د عدالت تأمین؛
اغېزمنو کورنیو ته بشري مرستې؛
په سیمه کې د عادلانه او تلپاتې سولې ملاتړ.
سوله یوازې د حقیقت، عدالت او حساب ورکونې پر بنسټ رامنځته کېدای سي.
موږ له نړیوالې ټولنې په کلکه غوښتنه کوو چې د قربانیانو ږغ واوري، موجود راپورونه په بشپړ ډول وڅېړي او د بشري حقونو، انساني کرامت او نړیوال قانون د ساتنې لپاره اړین اقدامات وکړي.
افغان ولس له څو لسیزو جګړو، کړاوونو او ناامنۍ وروسته د سولې، امنیت، خپلواکی او روښانی راتلونکي مستحق دی.
په درنښت
یادونه:
افغانستان له نږدې ۴۷ کلونو راهیسې د جګړو، شخړو او دوامدارې بېثباتۍ له پایلو زورېږي. میلیونونه خلک له بېوزلۍ، لوږې، خوارځواکۍ، ناروغیو، بېکارۍ او بېکوره کېدو سره مخ دي. د اقلیمي بدلون اغېزې، لکه وچکالۍ، سېلابونه، زلزلې او نور طبیعي آفتونه، د خلکو ستونزې نورې هم زیاتوي.
ډېر خلک د درملنې، اړینو درملو او کافي خوړو د برابرولو توان نه لري. ګڼ شمېر ښځو د جګړو له امله خپل مېړونه له لاسه ورکړي دی او د عاید د نشتوالي له امله د خپلو ماشومانو لپاره د نفقی برابرولو توان نه لري. همدارنګه د سېلابونو، زلزلو او نورو طبیعي آفتونو له امله ګڼ شمېر کورونه ویجاړ سوي دی او کورنیو خپل سرپناه او د ژوند وسایل له لاسه ورکړي دي.
د لسیزو جګړو او ستونزو له امله د افغانستان د خلکو لویه برخه د غربت تر کرښې لاندې ژوند کوي. ځینې خلک د لوږې له امله مړه سوي دی او ځینې نور د بېکارۍ او د کورنیو د نفقې د نه توان له امله د سختې ناامېدۍ ښکار سوي دي او ځان وژنه یی کړی ده
له همدې امله موږ له نړیوالې ټولنې او د نړۍ له ټولو هېوادونو غوښتنه کوو چې له افغانستان سره د سخاوتمندانه بشري مرستو او ملاتړ دوام وکړي.
مهرباني وکړئ د عدالت او ښېګڼې په موخه دا لیک له خپلو ملګرو او دوستانو سره هم شریک کړئ.
An die Vereinten Nationen, die Europäische Union, internationale Menschenrechtsorganisationen und die Weltgemeinschaft
Sehr geehrte Damen und Herren,
Das afghanische Volk auf beiden Seiten der Durand-Linie leidet seit vielen Jahren unter der Tyrannei und Unterdrückung durch das pakistanische Militär, kiergsverbrescherische Generäle und kriminellen Diktatoren. Menschen in Belutschistan und Paschtunkhwa, die ihre Rechte einfordern oder das pakistanische Militär beziehungsweise die pakistanische Regierung wegen der Unterdrückung unschuldiger Menschen kritisieren, werden verfolgt, verhaftet, gefoltert oder getötet. Betroffen sind Journalisten, Aktivisten, Politiker, Parlamentsabgeordnete, Lehrer, Ärzte sowie andere gebildete Persönlichkeiten. Viele unschuldige Menschen verschwinden spurlos oder werden durch Gewalt und Einschüchterung zum Schweigen gebracht.
Seit mehreren Jahren führt das pakistanische Militär wiederholt Angriffe auf afghanisches Territorium durch. Dabei kommen unter anderem Kampfjets, Drohnen, Raketen, Mörsergranaten und Artillerie zum Einsatz. In zahlreichen Provinzen Afghanistans wurden Wohnhäuser, Geschäfte, Krankenhäuser, Schulen, Universitäten und andere zivile Einrichtungen zerstört oder beschädigt. Infolge der pakistanischen Militärangriffen kamen zahlreiche unschuldige Zivilisten – darunter Frauen, Kinder, Babys und ältere Menschen – ums Leben; viele weitere wurden verletzt. Berichten zufolge wurden Menschen teilweise nachts in ihren Häusern im Schlaf getroffen. In anderen Fällen wurden Frauen bei alltäglichen Tätigkeiten wie Kochen oder Waschen sowie Kinder beim Spielen getötet.Viele der Angriffe fanden während der Nacht statt und versetzten die Bevölkerung in Angst und Unsicherheit. Zahlreiche Familien, darunter Kinder und Frauen, sahen sich gezwungen, ihre Häuser nachts zu verlassen und unter schwierigen Bedingungen im Freien zu übernachten. Teilweise mussten sie bei Regen und ohne ausreichenden Schutz bis zum Morgen außerhalb ihrer Häuser ausharren.
Ein besonders folgenschweres Beispiel pakistanischer Militärangriffe ereignete sich am 16. März 2026. An diesem Tag wurde das Suchtbehandlungszentrum „Omid“ in Kabul Ziel eines pakistanischen Luftangriffs. Nach einem Bericht der UNAMA kamen dabei mindestens 269 Menschen ums Leben, weitere 122 wurden verletzt. Afghanische Behörden sprachen von mehr als 400 Todesopfern, während Medienberichte von über 465 getöteten und rund 265 verletzten Personen ausgingen.Unter den Opfern befanden sich zahlreiche Zivilisten, darunter Frauen, Kinder, ältere Menschen, Patienten sowie medizinisches Personal. Der Angriff auf eine medizinische Einrichtung und die hohe Zahl ziviler Opfer belegen, dass ein schwerwiegendes Kriegsverbrechen vorliegt. Die gezielte Angriffsführung gegen eine zivile Einrichtung erfüllt demnach eindeutig den Tatbestand eines Kriegsverbrechens. Der Vorfall stellt daher einen besonders schwerwiegenden Fall dar, der umfassend aufgeklärt werden muss. Ein deutlicherer Beweis für Kriegsverbrechen kann nach dieser Sichtweise kaum verlangt werden.
Am 22. Mai 2026 forderte der UN-Sonderberichterstatter für die Menschenrechtslage in Afghanistan, Richard Bennett, erneut eine umfassende, transparente und unabhängige Untersuchung des Angriffs. Er betonte, dass vorsätzliche Angriffe auf Zivilpersonen und zivile Einrichtungen nach internationalem Recht als Kriegsverbrechen eingestuft werden können. Darüber hinaus erklärte er, dass sämtliche Vorwürfe im Zusammenhang mit Angriffen auf zivile Infrastruktur unabhängig untersucht werden müssen, um die Wahrheit festzustellen und mögliche Verantwortlichkeiten zu klären.
In diesem Zusammenhang kommt besondere Bedeutung den öffentlichen Äußerungen des pakistanischen Verteidigungsministers Khawaja Asif zu.
Im April 2025 erklärte er in einem Interview mit Sky News, Pakistan habe in der Vergangenheit „schmutzige Arbeit“ für einige Staaten geleistet. Diese Aussage wurde international breit diskutiert und als bemerkenswertes Eingeständnis der Rolle Pakistans in regionalen Konflikten wahrgenommen.
Darüber hinaus berichteten Medien am 19. Mai 2026 über weitere Äußerungen des pakistanischen Verteidigungsministers, in denen er Bedauern über die jahrzehntelange Einmischung Pakistans in die inneren Angelegenheiten Afghanistans äußerte.
Er erklärte:„Meiner Ansicht nach war unser Engagement ein Fehler. Wir hätten uns nicht in die inneren Angelegenheiten Afghanistans einmischen sollen, weil diese Angelegenheit uns nichts anging.“
Diese Aussagen von Herrn Khwaja Asif stellt ein bemerkenswertes Eingeständnis der pakistanischen Interventionen in Afghanistan dar. Sie bestätigt, dass Pakistan sich seit Jahrzehnten in die inneren Angelegenheiten Afghanistans einmischt. Zudem sind die Äußerungen von Pakistans Verteidigungsminister Herrn Khwaja Asif von erheblicher politischer Bedeutung. Sie verdeutlicht, dass die pakistanische Politik der Einmischung schwerwiegende Folgen für Afghanistan und die gesamte Region hatte.
Am 1. Juni 2026 erklärte die Hohe Vertreterin der Europäischen Union für Außen- und Sicherheitspolitik, Kaja Kallas, während ihres Besuchs in Pakistan:„Der beste Weg zur Lösung des Konflikts mit Afghanistan sind Gespräche, nicht Luftangriffe.“
Die Kriegsverbrecher Pakistans sind hochgradig kriminell und in die Ermordung von unschuldigen Zivilisten, darunter Frauen und Kindern, verwickelt. Aus dieser Perspektive haben Gespräche mit diesen Akteuren keine Aussicht auf Erfolg. Sie haben durch Täuschung, Lügen, gezielte Desinformation und nicht eingehaltene Zusagen wiederholt das Vertrauen anderer Länder missbraucht. Ferner möchten wir an dieser Stelle auf historische Beispiele verweisen: Nach dem Zweiten Weltkrieg haben die Alliierten mit kriegsverbrecherischen Generälen des NS-Regimes keine politischen Verhandlungen geführt, sondern sie im Rahmen der Nürnberger Prozesse zur Rechenschaft gezogen und strafrechtlich verurteilt.
Solange sich die politische Macht in Pakistan weiterhin in den Händen des Militärs befindet, werden weder in Afghanistan noch in Pakistan Frieden und Stabilität erreicht werden, und die Konflikte werden weiter andauern. Gespräche mit den Kriegsverbrechern Pakistans werden keinen Sinn ergeben. Eine Gesprächsführung mit den Machthabern Pakistans und eine Verbesserung der Beziehungen erscheinen erst dann möglich, wenn die politische Macht von den Militärgenerälen auf das Parlament übertragen wird, die demokratischen Strukturen in Pakistan gestärkt werden und das Land eine liberale Regierung erhält.
Vor diesem Hintergrund vertreten wir die Auffassung, dass auch im vorliegenden Fall Verhandlungen mit pakistansichen Kriegsverberchern nicht zielführend sind. Stattdessen soll im Sinne rechtsstaatlicher Prinzipien eine strafrechtliche Aufarbeitung und Verantwortlichmachung der pakistansichen Kriegsverbrecher vor unabhängigen Gerichten erfolgen.
Zudem wird darauf hingewiesen, dass Pakistan Forderungen an Afghanistan stellt, die als unrechtmäßig und nicht akzeptabel bewertet werden, darunter insbesondere folgende Punkte:
1. Pakistan fordert die Anerkennung der Durand-Linie als offizielle Grenze. Wir können und werden jedoch die durch diese Linie verursachte Teilung unseres afghanischen Volkes und unseres Territoriums niemals akzeptieren. Aus diesem Grund lehnen wir diese Forderung entschieden ab.
2. Pakistan fordert, dass Afghanistan seine Beziehungen zu Indien beendet. Indien ist jedoch seit Jahrhunderten ein verlässlicher Partner und guter Freund Afghanistans und hat wiederholt humanitäre Hilfe geleistet, ohne Gegenleistungen zu verlangen. Auch diese Forderung weisen wir zurück.
3. Pakistan verlangt, dass Afghanistans Außenpolitik unter pakistanischem Einfluss steht. Dies widerspricht unserer Souveränität und wird daher ebenfalls ausdrücklich abgelehnt.
4. Pakistan fordert die Abtretung des Wakhan-Korridors. Wir stellen unmissverständlich klar, dass wir keinen Teil unseres Territoriums abgeben werden – auch keinen Zentimeter.
5. Afghanistan soll nach pakistanischer Vorstellung nur eine sehr begrenzte Armee von maximal 60.000 Soldaten unterhalten. Auch diese Forderung lehnen wir kategorisch ab.
6. Pakistan will verhindern, dass Afghanistan einen Staudamm am Fluss Kunar baut. Der Kunar ist unser Fluss. Wir lassen uns nicht verbieten, in unserem eigenen Land an unserem Fluss einen Staudamm zu errichten. Diese Forderung Pakistans ist völlig inakzeptabel, und wir lehnen sie kategorisch ab.
7. Pakistan versucht, sich das Recht anzumaßen, über die Bodenschätze Afghanistans zu entscheiden und festzulegen, mit wem entsprechende Verträge abgeschlossen werden dürfen. Auch dies ist eine unverschämte Forderung, die wir unter keinen Umständen akzeptieren können und entschieden ablehnen.
Darüber hinaus gibt es weitere absurde und naive Forderungen seitens Pakistans, die wir als inakzeptabel erachten und daher in ihrer Gesamtheit zurückweisen.
Zudem weisen wir darauf hin, dass es immer wieder zu Konflikten und Unruhen in der Region Zentralasiens kommen wird, solange die beiden Seiten des afghanischen Territoriums nicht wiedervereinigt sind.
Das afghanische Volk leidet seit Jahrzehnten unter Krieg und Kriegsfolgen, Terrorismus, Armut, Hunger, politischer Instabilität und Gewalt des pakistansichen Kriegsverbrecher. Millionen Menschen mussten ihre Heimat verlassen. Hunderttausende verloren Familienangehörige. Besonders schwer betroffen sind Frauen und Kinder, die oftmals die größten Opfer bewaffneter Konflikte sind.
Wir möchten betonen, dass das afghanische Volk keine Rechte anderer Nationen beansprucht.
Wir fordern lediglich die Achtung unserer eigenen Rechte, darunter folgende:
- das Recht auf Frieden,
- das Recht auf Sicherheit,
- das Recht auf Selbstbestimmung,
- das Recht auf territoriale Integrität,
- das Recht auf wirtschaftliche Entwicklung,
- das Recht auf ein Leben in Würde.
- das Recht auf Wiedervereinigung des durch die Durand-Linie geteilten Territoriums und des dadurch getrennten Volkes.
Wir appellieren an:
- die Vereinten Nationen,
- die Weltgeminschaft,
- die Europäische Union,
- den Internationalen Strafgerichtshof,
- internationale Menschenrechtsorganisationen,
- UN-Sonderberichterstatter für die Menschenrechtslage in Afghanistan, Herrn Richard Bennett
alle Berichte über Pakistans Kriegsverbrechen und seine Verstöße gegen das humanitäre Völkerrecht sorgfältig zu untersuchen.
Wir fordern insbesondere:
- Eine unabhängige internationale Untersuchung aller Angriffe auf zivile Einrichtungen.
- Die Dokumentation möglicher Menschenrechtsverletzungen.
- Die Identifizierung möglicher Verantwortlicher.
- Die Gewährleistung von Gerechtigkeit für die Opfer.
- Die Unterstützung humanitärer Hilfe für betroffene Familien.
- Die Förderung eines gerechten und dauerhaften Friedens in der Region.
Frieden kann nur auf der Grundlage von Wahrheit, Gerechtigkeit und Rechenschaftspflicht entstehen.
Wir bitten die internationale Gemeinschaft daher eindringlich, die Stimmen der Opfer zu hören, die vorliegenden Berichte über Pakistans Kriegsverbrechen sorgfälling un vollständig zu untersuchen und alle notwendigen Maßnahmen zu ergreifen, um Menschenrechte, Menschenwürde des afghanischen Volks und internationales Recht zu schützen.
Das afghanische Volk verdient nach Jahrzehnten von Krieg, Leid und Unsicherheit die Chance auf Frieden, Sicherheit und eine selbstbestimmte Zukunft.
PS: Afghanistan leidet seit nahezu 47 Jahren unter den Folgen von Kriegen, Konflikten und anhaltender Instabilität. Millionen Menschen sind von Armut, Hunger, Unterernährung, Krankheiten, Arbeitslosigkeit und Obdachlosigkeit betroffen. Hinzu kommen die Auswirkungen des Klimawandels, darunter Dürren, Überschwemmungen, Erdbeben und andere Naturkatastrophen, die die Lebensbedingungen vieler Familien zusätzlich verschärfen.
Zahlreiche Menschen verfügen nicht über die finanziellen Mittel, um sich medizinisch behandeln zu lassen, lebensnotwendige Medikamente oder ausreichend Nahrung zu erwerben. Viele Frauen haben infolge der langjährigen Konflikte ihre Ehemänner verloren und sind aufgrund fehlender Einkommensmöglichkeiten oft nicht in der Lage, sich selbst und ihre Kinder zu versorgen. Gleichzeitig wurden zahlreiche Häuser durch Überschwemmungen, Erdbeben und andere Naturkatastrophen zerstört, wodurch viele Familien ihr Zuhause und ihre Existenzgrundlage verloren haben.
Die jahrzehntelangen Kriege, Konflikte und Entbehrungen haben einen großen Teil der afghanischen Bevölkerung unter die Armutsgrenze gedrängt. Manche Menschen sind infolge von Hunger gestorben, während andere aufgrund von Arbeitslosigkeit und der Unfähigkeit, ihre Familien zu ernähren, in Verzweiflung geraten sind und sich das Leben genommen haben.
Daher appellieren wir an die internationale Gemeinschaft und alle Länder der Welt, die notleidenden Menschen in Afghanistan mit großzügiger humanitärer Hilfe und Unterstützung zu begleiten.
Bitte leiten Sie dieses Schreiben im Interesse der Gerechtigkeit und für einen guten Zweck an Ihre Freunde und Bekannten weiter.