د پاکستان حکومت ته خبرداری
آغلو او ښاغلو
په ۱۹۷۹ کال کې افغانستان د شوروي پوځ تر راتګ وروسته، پاکستان له بېلابېلو هېوادونو څخه څو میلیارده امریکایي ډالر ترلاسه کړل، ترڅو د شوروي ځواکونو په وړاندې د مقاومت تنظیم او ملاتړ وکړي.
له دې وروسته، ستاسو مفتيانو د هغو افغانانو په منځ کې تبلیغات پیل کړل چې په بلوچستان او پښتونخوا کې اوسېدل. ستاسی مفتيانوخلک ذهناً اغېزمن کړل او د دوی د مغز مینځلو لپاره یی داسی خبری ور ته کولی چې روسانو پر افغانستان برید کړی دی، بې دینه دی، او هیڅ مقدس کتاب نه لری. له همدې امله، باید د هغوی رسره جګړه وسي.
په دې هکله اړینه ده چې موضوع پر واقعیتونو ولاړه روښانه سي: د روسیې د خلګو اکثریت د مسیحیت پیروان دي او انجیل د هغوی سپېڅلی کتاب دی. له همدې امله، دا ادعا چې روسان په اصل کې بېدینه دي او هېڅ سپېڅلی کتاب نه لري، ناسمه ده.
پاکستاني مفتيانو د تش په نامه سپېڅلې جګړې (جهاد) په نوم فتواوې صادرې کړې او په دې توګه یې خلک د شوروي یعنی روسی ځواکونو پر وړاندې جګړې ته وهڅول
پاکستاني مفتيانو د تش په نامه سپېڅلې جګړې (جهاد) په نوم فتواوې صادرې کړې او په دې توګه یې خلک د شوروي یعنی روسی ځواکونو پر وړاندې جګړې ته وهڅول
.
د ناټو او د ناټو د متحدینو ټاکل سوی هدف دا وو چې شوروي ځواکونه له افغانستان څخه وباسي.
په ۱۹۸۹ کال کې د شوروي اتحاد دولتي او ګوندي مشر، ښاغلي میخایل ګورباچوف، د ناټو او د ناټو د متحدینو غوښتنې ومنلې او له افغانستان څخه یې د شوروي ځواکونو د بشپړ وتلو پرېکړه وکړه. د شوروي پوځ د ۱۹۸۹ کال په فبرورۍ کې افغانستان پرېښود.
په ۱۹۸۹ کال کې د شوروي اتحاد دولتي او ګوندي مشر، ښاغلي میخایل ګورباچوف، د ناټو او د ناټو د متحدینو غوښتنې ومنلې او له افغانستان څخه یې د شوروي ځواکونو د بشپړ وتلو پرېکړه وکړه. د شوروي پوځ د ۱۹۸۹ کال په فبرورۍ کې افغانستان پرېښود.
په ۱۹۸۹ کال کې د شوروي ځواکونو تر وتلو وروسته، افغانستان لا هم یو باثباته حکومت درلود. فعال اداري جوړښت، د نجونو او هلکانو ښوونځي او له پراخو پوځي تجهیزاتو سره یو ملي پوځ موجود وو. روسی پوځ په افغانستان کې د پوځي تجهیزاتو او وسلو لویه زېرمه پراېښې وه
.
په افغانستان کې د لس کلنې جګړې پر مهال نه یوازې د جهاد تر نامه لاندی ځوان جنګیالي، د هغه وخت د افغان حکومت سرتېري او روسي سرتېري ووژل سول، بلکې میلیونونه بېګناه افغان ملکي خلګ هم ووژل سول. په قربانیانو کې ماشومان، ښځې، سپینږیري او همدارنګه لوستي او مسلکي کسان، لکه ښوونکي، دولتي کارکوونکي، ډاکټران، محصلان او زدهکوونکي شامل وه
په ۱۹۸۹ کال کی د افغانستان څخه د روسي پوځ په وتلو سره د ناټو او د ناټو د متحدینو اصلي هدف ترلاسه سوی وو او غوښتنې یې پوره سوې وې. په دې توګه، د افغانستان د جګړې د پای ته رسولو واقعي فرصت موجود وو. ځکه نو په افغانستان د تلپاتې سولې او بیارغونې لپاره شرایط برابر وه
.
خو پاکستان نه غوښتل چی افغانستان پر آرامه پریږدی. د پاکستان په امر په افغانستان کې کورنۍ جګړه را منځته سوه. د پاکستان دیکتاتورانو په افغانستان کی د کورنیو جګړو د دوام لپاره د جنګسالارانو او په جنګ کی د ښکیلو ډلو ملاتړ کولی او په دې توګه یې د کورنۍ جګړې په پراخېدو کې مهم رول ولوباوه. د پاکستان د واکمنانو تر لارښوونې لاندې جګړو د کابل په ګډون د افغانستان ګڼ ښارونه سخت ویجاړ او دخاورو سره برابر کړل. پاکستان د بېګناه افغان ملکي خلګو کړاوونه له پامه وغورځول او په افغانستان کی یې ګډوډۍ او آنارشی را منځته کړه
.
پاکستان داسې زمینه برابره کړه چې د روسی پوځ تر وتلو وروسته، د ډاکټر نجیبالله په مشرۍ د هغه وخت افغان حکومت د ۱۹۹۲ کال په اپرېل کې نسکور سو. په دې بهیر کې دولتي بنسټونه او اداري جوړښتونه سخت زیانمن یا په بشپړ ډول ویجاړ سول. د نجونو او هلکانو ښوونځي، د افغانستان ملي پوځ او نور دولتي بنسټونه له منځه یووړل سول. د پاکستان په امر د افغانستان د پوځي تجهیزاتو او هوايي ځواک یوه برخه ویجاړه سول، او یوه برخه یی پاکستان ته قاچاقی یوړل سول
.
د ۱۹۹۲ کال په اپرېل کې د ډاکټر نجیبالله د حکومت تر ړنګېدو وروسته چی په افغانستان کی د توپک سالارانو حکومت جوړ سو ، پاکستان په دغه حکومت کی هغو کسانو ته د مقرر کیدلو زمینه برابره کړه. چې د پاکستان سره یی نزدی اړیکی درلودی او د د کلو راهیسی یی د پاکستان سره همکاري کړې وه، په دغه کسانو کی جنګسالاران هم شامل وه
د ۲۰۰۱ کال د سپټمبر د یوولسمې نېټې له بریدونو وروسته هم پاکستان له هماغو کسانو او جنګسالارانو سره همکاري وکړه چې له ۱۹۷۹ څخه تر ۱۹۸۹ کال پورې یې ورسره همکاري درلوده. پاکستان هڅه وکړه چې په زیاته کچه هماغه کسان د افغانستان په نوي حکومت کې شامل سي چې پخوا یې له پاکستان سره همکاري کړې وه. په دې توګه، د پاکستان پوځي واکمنانو پر افغانستان خپل بېثباته کوونکی نفوذ ته دوام ورکړ او د افغانستان سیاسي ثبات یې سخت زیانمن کړ. پاکستاني پوځي دیکتاتورانو نه غوښتل چې افغانستان پر آرامه پرېږدي؛ بلکې هڅه یې کوله چې هېواد په ګډوډۍ او بېقانونۍ کې ډوب پاته سي
.
د ۲۰۰۱ کال له پای څخه تر ۲۰۲۱ کال پورې په افغانستان کې د ناټو د ځواکونو او د هغوی د متحدینو د حضور پر مهال، پاکستان له هغوی سره هماغه ستراتیژی تعقیبوله چې له ۱۹۷۹ څخه تر ۱۹۸۹ کال پورې یې د روسانو پر وړاندې کارولې وه
.
د پاکستان د ستراتیژی په چوکاټ کې، په افغانستان کې لا هم د پاکستان تر قوماندې لاندې بېګناه ملکي وګړي وژل کېدل. نوي زېږېدلي ماشومان په ډزو وژل کېدل او پر امیندوارو ښځو د نس په برخه کې ډزې کېدې. پر ودونو او د واده پر مراسمو بیا بیا بریدونه کېدل، چې په تالارونو کې به سلګونه کسان موجود وه او وژل کېدل. د نجونو ښوونځي څو څو ځله د بریدونو هدف وګرځېدل او په دغو بریدونو کې سلګونه زدهکوونکې ووژل سول. پر هغو مسافر وړونکو بسونو بریدونه کېدل چې ملکي وګړي پکښې سپاره وه او ګڼ مسافر پکښې وژل کېدل
پر روغتونونو بریدونه کېدل او ناروغان وژل کېدل. پر جوماتونو بریدونه کېدل او لمونځ کوونکي وژل کېدل. په سوداګریزو بازارونو او مارکیټونو کې خلک د سوداکولو پر مهال وژل کېدل. د ښارونو په مرکزونو کې هم د بریدونو له لارې بېګناه ملکي وګړي وژل کېدل، چې په هغوی کې شیرخوره ماشومان، کوچنیان، ښځې، زاړه کسان، ناروغان او امیندواري ښځې شاملې وې
پاکستان ځینې کسان ګومارلي وه تر څو هغه افغان بزګران، چې نه یې غوښتل کوکنار وکري، د پیسو په واسطه یا په ګواښلو سره دې ته وهڅوي چې کوکنار وکري. د پاکستان له خوا ګومارل سوو کسانو ځینې خلک د پیسو په ورکولو سره دې ته هڅوله چې په افغانستان کې هیروئین تولید کړي. د پاکستان د دې تګلارې له امله نږدې څلور میلیونه افغانان په نشهيي توکو اخته سوي دي
.
تاسی د ډیورنډ کرښې هغې غاړې ته، په بلوچستان او پښتونخوا کې، پاکستان له ۷۹ کلونو راهیسې هر ډول ظلم او جبر کوي، لکه خپلسري نیول، بندي کول، شکنجه، هدفي وژنې، بمبارۍ، په جبري توګه ورکول او داسې نور
.
هرڅوک چې د خپلو حقونو غوښتنه وکړي، خپل ږ غ پورته کړي یا پر پوځ او حکومت نیوکه وکړي، نیول کېږي، شکنجه کېږي، وژل کېږي یا په جبري توګه ورک کېږي. په دې کسانو کې خبریالان، فعالان، د بشري حقونو مدافعین، وکیلان، سیاستوال، روشنفکران، ډاکټران، دیني عالمان، محصلین، سوداګر او نور تعلیم یافته کسان شامل دي. د راپورونو له مخې، په بلوچستان او پښتونخوا کې تر سل زره ډېر کسان بېدرکه سوي دي او تر اوسه یې برخلیک نه دی معلوم. دا وضعیت نوې پدیده نه ده، بلکې له ډېرو کلونو راهیسې دوام لري
.
د ۲۰۲۶ کال د اکتوبر د ۱۶مې نېټې د یوه رسنیز راپور له مخې، لاندې معلومات ترلاسه سوي دي
پاکستان افغانستان او ټولې سیمې ته یو ګواښ دی. پاکستان د ترهګرۍ او نشهيي توکو د ودې لپاره زمینه برابره کړې ده. په بلوچستان کې د داعش په نوم د ډلې مهم مشران او د «افغان مافیا» غړي شتون لري. د دوی ځینې کسان د دریمو هېوادونو له خوا پېژندل سوي یا نیول سوي دي، چې په هغو کې ازګور التون، مهمت ګورین او محمد شریفالله شامل دي.
همدارنګه، د بلوچستان د صوبایي اسمبلۍ (ولایتی جرګی) د یوه غړي، فضل قادر مندوخېل، څرګندونې په بلوچستان کې د داعش په نوم د ډلې د جنګیالیو د شتون په اړه دا ثابتوي چې د پاکستان پوځي رژیم د داعش د ترهګرې ډلې او «افغان مافیا» زرګونو جنګیالیو ته پناه ورکړې، هغوی یې تنظیم کړي او وسلهوال کړي دي.
همدارنګه، د بلوچستان د صوبایي اسمبلۍ (ولایتی جرګی) د یوه غړي، فضل قادر مندوخېل، څرګندونې په بلوچستان کې د داعش په نوم د ډلې د جنګیالیو د شتون په اړه دا ثابتوي چې د پاکستان پوځي رژیم د داعش د ترهګرې ډلې او «افغان مافیا» زرګونو جنګیالیو ته پناه ورکړې، هغوی یې تنظیم کړي او وسلهوال کړي دي.
باوري راپورونه، د نړیوالو څېړنو او د سپوږمکۍ د انځورونو پر اساس، دا ښيي چې په پاکستان کې د کوکنارو کښت د ریکارډ کچې ته رسېدلې دی. د دغو راپورونو له مخې، د نوموړو شواهدو څخه انکار نسی کیداي
.
تاسو په پاکستان کی داعش او نورې ترهګرې ډلې روزئ، چې شمېر شاوخوا ۳۰ ډلو ته رسېږي، او افغانستان، هند او نورو هېوادونو ته یې لېږئ.
تاسو د نشهيي توکو په قاچاق او د کوکنارو په کرکېله کې ښکېل یاست.
لکه څنګه چې پورته یادونه وسوه، تاسو د افغان ولس شاوخوا څلور میلیونه وګړي په نشهيي توکو اخته کري دي.
ستاسو د ستراتیژی له امله، په تېرو څو لسیزو کې د افغان ولس شاوخوا شپږنیم میلیونه وګړي وژل سوي دي، چې په هغوی کې شیرخوره ماشومان، کوچنیان، ښځې، زاړه کسان، ناروغان او امیندوارې ښځې شاملې دي.
تاسو د افغانستان ګڼ ښارونه له خاورو سره برابر کړي دي.
تاسو زموږ ملکي تاسیسات، چې روغتونونه، ښوونځي، پوهنتونونه، جوماتونه، استوګنیز کورونه او دوکانونه پکښې شامل دي، ویجاړ کړي دي.
تاسو زموږ اداري نظام له منځه وړی دی.
تاسو زموږ ملي اردو، پوځي تجهیزات او هوايي ځواک له منځه وړی دی.
تاسو له ډېرو کلونو راهیسې په بلوچستان او پښتونخوا کې هر ډول ظلم او استبداد کړی دی
.
تاسو پر افغانستان فشار راوړئ، څو افغانستان مجبوره کړی چی ستاسی نه منل کېدونکې غوښتنې ومني. په دغو غوښتنو کې لاندې اووه ټکي شامل دي:
**لومړی:** تاسو غواړئ چې افغانستان ډیورنډ کرښه د رسمي پولې په توګه په رسمیت وپېژني. خو موږ به هېڅکله به ونه منو چې زموږ افغان ولس او خاوره دې د دې کرښې له امله ووېشل سي.
**دویم:** تاسو غواړئ چې افغانستان له هند سره خپلې اړیکې پرې کړي. خو هند له پېړیو راهیسې د افغانستان یو باوري دوست او ښه ملګری دی او ډیرځله یې له کوم بدل غوښتلو پرته د افغانستان سره بشري مرستې کړې دي.
**دریم:** تاسو غواړئ چې د افغانستان بهرنی سیاست د پاکستان تر اغېز لاندې وي. دا زموږ له ملي حاکمیت سره په ټکر کې دی، نو له همدې امله موږ دا غوښتنه هم په کلکه ردوو.
**څلورم:** تاسو غواړئ چې د واخان دهلېز درته وسپارل سي. موږ په څرګنده وایو چې د خپلې خاورې هېڅ برخه به پاکستان ته ونه سپارو، حتی یو سانتی متر هم نه.
**پنځم:** ستاسو د غوښتنې له مخې، افغانستان باید یوازې یو ډېر محدود پوځ ولري چې شمېر یې تر ۶۰،۰۰۰ سرتېرو زیات نه وي.
**شپږم:** تاسو غواړئ چې موږ د افغانستان د کونړ پر سیند بند جوړ نه کړو. کونړ زموږ سیند دی. موږ به هېچا ته اجازه ورنه کړو چې زموږ په خپل هېواد کې، زموږ پر خپل سیند، د بند جوړولو مخه ونیسي.
**اووم:** تاسو ځان ته دا حق ورکوئ چې د افغانستان د طبیعي زېرمو په اړه پرېکړه وکړئ او دا وټاکئ چې افغانستان له کومو هېوادونو سره د دغو زېرمو په اړه تړونونه وکړي.
دا ستاسو له غوښتنو څخه ځینې غوښتنی دي. موږ په څرګنده او په قاطع ډول اعلان کوو چې ستاسو ټولې پورته یادې سوې غوښتنې په کلکه ردوو
ډیورنډ کرښه یوازې یوه کرښه ده، دا پوله نه ده.
بلوچستان او پښتونخوا د افغانستان خاوره ده. د ډیورنډ کرښې دواړو غاړو ته مېشت خلک، د بلوچستان او پښتونخوا د اوسېدونکو په ګډون، د افغان ولس برخه دي.
اوس مهال د بلوچستان او پښتونخوا اداره په اسلاماباد کې د واکمنو دیکتاتورانو په لاس کې ده. د بلوچستان او پښتونخوا خلک له دغو واکمنانو ناخوښ دي، په ځانګړې توګه د هغو بندی کولو، شکنجو، وژلو او جبري ورکېدلو له امله چې د پاکستان واکمنان یې ترسره کوي.
موږ نور نه سو کولای چې د ډیورنډ کرښې دواړو غاړو ته د افغان ولس پر وړاندې له پنځوسو کلونو څخه د زیاتې مودې راهیسې روان ظلم او استبداد وزغمو.
د ډیورنډ کرښې دواړو غاړو ته افغان ولس، د بلوچستان او پښتونخوا د خلکو په ګډون، نه غواړي چې د پاکستان تر ادارې لاندې ژوند وکړي. د لوی افغانستان ولس غواړي چې د بلوچستان او پښتونخوا اداره د کابل د حکومت تر واک لاندې راولي او د خپل برخلیک واک پخپله په لاس کې واخلي.
پاکستان له ډېرو کلونو راهیسې د ډیورنډ کرښې دواړو غاړو ته د افغان ولس له ۱۰۰ میلیونو څخه ډېر وګړي په ناقانونه توګه د بېواکۍ، استبداد او هر ډول ظلم او جبر تر سیوري لاندې ساتلي دي. موږ، د لوی افغانستان ولس، غواړو خپله ازادي او د خپل برخلیک د ټاکلو حق ترلاسه کړو.
موږ په څرګنده وایو: موږ افغانان د نورو هېوادونو یا ولسونو د حقونو غوښتونکي نه یو. موږ یوازې خپل حقونه غواړو
.
موږ د پاکستان رژیم ته خبرداری ورکوو او غوښتنه ځنی کوو چی
خپل وسلهوال ځواکونه دې سمدستي له پښتونخوا او بلوچستان څخه وباسي
ټول سیاسي بندیان دې بې له ځنډه خوشې کړي؛
خپل سرحدي پوستې دې سمدستي اټک ته ولېږدوي، هغه ځای ته چې د ۱۸۹۳ کال د نومبر له ۱۲مې نېټې مخکې یې موقعیت درلود.
موږ تاسو ته په څرګنده خبرداری درکوو چې که داسې ونه سي، نو موږ به له بهرنیو هېوادونو څخه د پوځي مرستې غوښتنه وکړو. موږ به اړوندو هېوادونو ته په بلوچستان، پښتونخوا، بګرام، مزارشریف او شینډنډ کې هوايي اډې په واک کې ورکړو، څو وکولای سي موږ ته اړینه مرسته راورسوي
.
تر هغه چې په پاکستان کې سیاسي واک د پوځي دیکتاتورانو په لاس کې وي، موږ د اړیکو د عادي کولو لپاره هېڅ امکانات نه وینو. له همدې امله مو له پاکستان سره خپلې سوداګریزې اړیکې صفر ته راټیټې کړې دي. سربېره پر دې، تر هغه چې په پاکستان کې سیاسي واک د پوځي دیکتاتورانو په لاس کې وي، موږ اجازه نه ورکوو چې د پاکستان او منځنۍ اسیا ترمنځ سوداګریز توکي د ترانزیټ لپاره د افغانستان له لارې تېر سي.
د اړیکو ښه کېدل به یوازې هغه وخت ممکن وي چې په پاکستان کې واک له پوځي دیکتاتورانو څخه یوې ملکي او لیبرالې حکومتولۍ ته ولېږدول سي
په درنښت
Warnung an die pakistanische Regierung
Sehr geehrte Damen und Herren,
nach dem Einmarsch der sowjetischen Armee in Afghanistan im Jahr 1979 erhielt Pakistan von verschiedenen Ländern mehrere Milliarden US-Dollar, um Gegenmaßnahmen zu ergreifen, Widerstand gegen die sowjetischen Truppen zu organisieren und zu unterstützen.
Daraufhin betrieben Ihre Muftis unter der afghanischen Bevölkerung, die in Belutschistan und Paschtunkhwa lebte, Propaganda. Sie unterzogen die Menschen einer regelrechten Gehirnwäsche, indem sie ihnen vermittelten, die Russen seien in Afghanistan einmarschiert, seien religionslos und hätten kein heiliges Buch. Deshalb müsse man gegen sie kämpfen.
An dieser Stelle ist eine sachliche Klarstellung angebracht: Die Mehrheit der russischen Bevölkerung gehört dem Christentum an, und die Bibel ist dessen heilige Schrift. Die pauschale Behauptung, Russen seien grundsätzlich religionslos und hätten kein heiliges Buch, ist daher irreführend und sachlich unzutreffend.
Die pakistanische Muftis erließen unter Berufung auf den sogenannten heiligen Krieg (Dschihad) Fatwas (religiöse Rechtsgutachten) und trieben die Menschen dadurch in den Krieg gegen die sowjetischen Truppen.
Das erklärte Ziel der NATO und ihrer Verbündeten war es, den Abzug der sowjetischen Truppen aus Afghanistan zu erreichen.
Im Jahr 1989 erfüllte der damalige sowjetische Staats- und Parteiführer Herr Michail Gorbatschow die Forderungen und Wünsche der NATO und ihrer Verbündeten und beschloss den vollständigen Abzug der sowjetischen Truppen aus Afghanistan. Die sowjetische Armee verließ Afghanistan im Februar 1989.
Nach dem Abzug der sowjetischen Truppen aus Afghanistan im Jahr 1989 verfügte das Land trotz der verheerenden Folgen des Krieges noch über eine stabile Regierung. Es gab eine funktionierende Verwaltung, Schulen für Mädchen und Jungen sowie eine nationale Armee mit umfangreicher militärischer Ausrüstung. Die sowjetische Armee hatte umfangreiche militärische Ausrüstung und einen großen Waffenbestand im Land zurückgelassen.
Während des zehnjährigen Krieges in Afghanistan wurden nicht nur junge Kämpfer des sogenannten heiligen Kriegs, Soldaten der damaligen afghanischen Regierung und russische Soldaten getötet, sondern auch Millionen unschuldiger afghanischer Zivilisten. Unter den Opfern befanden sich Kinder, Frauen, und ältere Menschen sowie gebildete Leute wie Lehrer, Beamten, Ärzte, Studenten, Schüler usw.
Mit dem Abzug der sowjetischen Armee im Jahr 1989 waren das ursprüngliche Ziel der NATO und ihrer Verbündeten erreicht und ihre Wünsche erfüllt. Damit bestand durchaus die Möglichkeit, den Krieg in Afghanistan zu beenden. So hätte die Grundlage für einen dauerhaften Frieden und den Wiederaufbau Afghanistans geschaffen werden können.
Pakistan ließ Afghanistan jedoch nicht zur Ruhe kommen. Auf Befehl Pakistans wurde in Afghanistan ein Bürgerkrieg entfacht. Pakistanische Führung hat die afghanischen Bürgerkriegsparteien unterstützt und damit maßgeglich zur Eskalation des Bürgerkriegs beigetragen. Durch die von Pakistans Machthaber gesteuerte Kämpfe wurden zahlreiche afghanische Städte, darunter Kabul, schwer verwüstet. Pakistan nahm das Leid der unschuldigen afghanischen Zivilbevölkerung in Kauf und stürzte Afghanistan in Chaos und Anarchie.
Pakistan hat dafür gesorgt, dass nach dem Abzug der sowjetischen Armee die damalige afghanische Regierung unter Dr. Najibullah im April 1992 gestürzt wurde. Dabei wurden staatliche Strukturen und die Verwaltung schwer beschädigt oder zerstört. Schulen für Mädchen und Jungen, die nationale Armee Afghanistans sowie weitere staatliche Einrichtungen wurden vernichtet. Auch Teile der militärischen Ausrüstung und der Luftwaffe wurden zerstört; ein Teil der militärische Ausrüstung und Luftwaffe wurde zudem nach Pakistan geschmuggelt.
Nach dem Zusammenbruch der afghanischen Regierung unter Dr. Najibullah im April 1992 verhalf Pakistan ihm nahestehenden Akteuren, darunter auch Kriegsherren, die zuvor mit Pakistan zusammengearbeitet hatten, zur Übernahme der Regierung.
Während der Stationierung der NATO-Truppen und ihrer Verbündeten in Afghanistan von Ende 2001 bis 2021 verfolgte Pakistan ihnen gegenüber im Wesentlichen eine ähnliche Strategie wie gegenüber den Russen in den Jahren 1979 bis 1989.
Im Rahmen der pakistanischen Strategie wurden in Afghanistan weiterhin unschuldige Zivilisten unter pakistanischem Kommando ermordet. Neugeborene Babys wurden erschossen, schwangere Frauen wurden in den Bauch geschossen. Wiederholt wurden Anschläge auf Hochzeitsfeiern verübt, bei denen sich Hunderte Menschen in Hochzeitssälen befanden und getötet wurden. Mädchenschulen wurden mehrfach Ziel von Anschlägen, bei denen Hunderte Schülerinnen getötet wurden. Reisebusse, in denen sich Zivilisten befanden, wurden Ziel von Anschlägen, bei denen zahlreiche Fahrgäste ermordet wurden. In Krankenhäusern wurden Anschläge verübt und Patienten getötet. In Moscheen wurden Anschläge verübt und betende Menschen ermordet. In Geschäftsstraßen und auf Wochenmärkten wurden Menschen beim Einkaufen getötet. Auch in den Stadtzentren wurden unschuldige Zivilisten durch Anschläge ermordet, darunter Säuglinge, Kinder, Frauen, ältere Menschen, kranke Menschen und schwangere Frauen.
Pakistan engagierte Personen, um afghanische Bauern, die keinen Mohn anbauen wollten, durch Geldzahlungen oder Einschüchterung dazu zu bewegen, Mohn anzubauen. Von Pakistan engagierte Personen bewogen manche Menschen durch Geldzahlungen dazu, in Afghanistan Heroin herzustellen. Durch diese Strategie Pakistans wurden fast vier Millionen Afghanen drogenabhängig.
Auf der anderen Seite der Durand-Linie, in Belutschistan und Paschtunkhwa, übt Pakistan seit 79 Jahren Unterdrückung aller Art aus, wie willkürliche Festnahmen, Verhaftung, Folter, gezielte Tötungen, Bombardierungen, spurloses Verschwinden usw.
Wer seine Rechte einfordert, den Mund aufmacht oder Kritik am Militär beziehungsweise an der Regierung übt, wird verhaftet, gefoltert, ermordet oder zum Verschwinden gebracht. Dies betrifft Journalisten, Aktivisten, Menschenrechtsverteidiger, Rechtsanwälte, Politiker, Intellektuelle, Ärzte, religiöse Führer, Studenten, Geschäftsleute und andere gebildete Menschen. Berichten zufolge sind mehr als 100.000 Menschen in Belutschistan und Paschtunkhwa spurlos verschwunden. Diese Zustände stellen kein neues Phänomen dar, sondern dauern bereits seit vielen Jahren an.
Einem Medienbericht vom 16. Oktober 2026 zufolge war Folgendes zu erfahren: Pakistan stellt eine Bedrohung für Afghanistan und die gesamte Region dar. Pakistan hat einen Nährboden für Terrorismus und Drogen geschaffen. In Belutschistan befinden sich wichtige Anführer des sogenannten Islamischen Staates (IS) sowie Mitglieder der "afghanischen Mafia". Einige von ihnen wurden von Drittstaaten aufgespürt beziehungsweise festgenommen, darunter Özgür Altun, Mehmet Gören und Mohammad Scharifullah. Zudem belegen die Äußerungen von Fazal Qadir Mandokhail, einem Abgeordneten des Provinzparlaments von Belutschistan, über die Präsenz von Kämpfern des sogenannten Islamischen Staates in Belutschistan, dass das pakistanische Militärregime Tausenden Kämpfern der Terrorgruppe IS und der "afghanischen Mafia" Unterschlupf gewährt, sie organisiert und bewaffnet hat. Zuverlässige Berichte, die auf internationalen Untersuchungen und Satellitenaufnahmen basieren, deuten auf ein Ausmaß des Mohnanbaus in Pakistan hin, das Rekordwerte erreichen. Sie liefern damit angeblich unbestreitbare Beweise.
Sie bilden den IS und andere Terrorgruppen – insgesamt etwa 30 Gruppen – aus und entsenden sie nach Afghanistan, Indien und in andere Länder.
Sie sind in Drogen und Mohnanbau verwickelt.
Wie oben erwähnt, haben Sie etwa vier Millionen Menschen des afghanischen Volkes drogenabhängig gemacht.
Durch Ihre Strategie haben Sie im Laufe der vergangenen Jahrzehnte etwa 6,5 Millionen Menschen des afghanischen Volkes ermordet, disarunter Säuglinge, Kinder, Frauen, ältere Menschen, kranke Menschen und schwangere Frauen.
Sie haben zahlreiche Städte Afghanistans dem Erdboden gleichgemacht.
Sie haben unsere zivilen Einrichtungen, darunter Krankenhäuser, Schulen, Universitäten, Moscheen, Wohnhäuser und Geschäfte, zerstört.
Sie haben unsere Verwaltung zunichtegemacht.
Sie haben unsere Nationalarmee, unsere militärische Ausrüstung und unsere Luftwaffe zunichtegemacht.
Sie haben in Belutschistan und Paschtunkhwa seit vielen Jahren Tyrannei und Unterdrückung aller Art ausgeübt.
Sie setzen Afghanistan unter Druck, damit es Ihre inakzeptablen Forderungen nachkommt. Dazu gehören die folgenden sieben Punkte:
Erstens: Sie wollen, dass Afghanistan die Durand-Linie als offizielle Grenze anerkennt. Wir können und werden jedoch die durch diese Linie verursachte Teilung unseres afghanischen Volkes und unseres Territoriums niemals akzeptieren.
Zweitens: Sie wollen, dass Afghanistan seine Beziehungen zu Indien beendet. Indien ist jedoch seit Jahrhunderten ein verlässlicher Partner und guter Freund Afghanistans und hat wiederholt humanitäre Hilfe geleistet, ohne dafür Gegenleistungen zu verlangen.
Drittens: Sie wollen, dass Afghanistans Außenpolitik unter pakistanischem Einfluss steht. Dies widerspricht unserer Souveränität und wird daher ebenfalls ausdrücklich abgelehnt.
Viertens: Sie wollen die Abtretung des Wakhan-Korridors. Wir stellen unmissverständlich klar, dass wir keinen Teil unseres Territoriums abgeben werden – auch nicht einen einzigen Zentimeter.
Fünftens: Nach Ihrer Vorstellung soll Afghanistan nur eine sehr begrenzte Armee mit maximal 60.000 Soldaten unterhalten.
Sechstens: Sie wollen verhindern, dass Afghanistan am Fluss Kunar einen Staudamm baut. Der Kunar ist unser Fluss. Wir lassen uns nicht verbieten, in unserem eigenen Land an unserem eigenen Fluss einen Staudamm zu errichten.
Siebtens: Sie maßen sich an, über die Bodenschätze Afghanistans zu entscheiden und festzulegen, mit wem entsprechende Verträge abgeschlossen werden dürfen.
Dies sind einige Ihrer Forderungen. Wir stellen unmissverständlich klar, dass wir alle Ihre oben genannten Forderungen kategorisch ablehnen.
Die Durand-Linie ist lediglich eine Linie, sie stellt keine Grenze dar.
Belutschistan und Paschtunkhwa sind afghanisches Territorium. Die Menschen auf beiden Seiten der Durand-Linie, einschließlich der Bevölkerung Belutschistans und Paschtunkhwas, gehören zum afghanischen Volk.
Derzeit liegt die Verwaltung Belutschistans und Paschtunkhwas in den Händen der Diktatoren in Islamabad. Die Bevölkerung Belutschistans und Paschtunkhwas ist mit diesen Machthabern unzufrieden, insbesondere wegen der Verhaftungen, Folterungen, Ermordungen und des Verschwindenlassens von Menschen durch die pakistanischen Machthaber.
Wir können die seit mehr als 50 Jahren andauernde Unterdrückung und Tyrannei gegenüber dem afghanischen Volk auf beiden Seiten der Durand-Linie nicht länger ertragen.
Das afghanische Volk auf beiden Seiten der Durand-Linie, einschließlich der Bevölkerung Belutschistans und Paschtunkhwas, will nicht unter pakistanischer Verwaltung leben. Das Volk Großafghanistans will die Verwaltung Belutschistans und Paschtunkhwas unter die Kontrolle der Regierung in Kabul bringen und selbst in die eigenen Hände nehmen.
Pakistan hält seit vielen Jahren mehr als 100 Millionen Angehörige des afghanischen Volkes auf beiden der Durand-Linie unrechtmäßig in Unfreiheit, Tyrannei und Unterdrückung aller Art. Wir, das Volk Großafghanistans, wollen unsere Freiheit und Selbstbestimmung erlangen.
Wir sprechen Klartext: Wir Afghanen wollen keine Rechte anderer Länder oder Völker beanspruchen. Wir wollen lediglich unsere eigenen Rechte.
Wir warnen das pakistanische Regime und fordern es auf,
- seine Streitkräfte umgehend aus Paschtunkhwa und Belutschistan abzuziehen;
- alle politischen Gefangenen unverzüglich freizulassen;
- die Grenzposten umgehend nach Attack zu verlegen, dorthin, wo sie sich vor dem 12. November 1893 befanden.
Wir möchten Sie ausdrücklich warnen, dass wir andernfalls ausländische Staaten um militärische Hilfe bitten werden. Den betreffenden Ländern werden wir Luftwaffenstützpunkte in Belutschistan, Paschtunkhwa, Bagram, Mazar-i-Scharif und Schindand zur Verfügung stellen, damit sie uns die erforderliche Unterstützung leisten können.
Solange die politische Macht in Pakistan in den Händen der Militärdiktatoren liegt, sehen wir keine Grundlage für eine Normalisierung der Beziehungen. Deshalb haben wir unsere Handelsbeziehungen mit Pakistan auf null reduziert. Ferner erlauben wir nicht, dass Handelswaren zwischen Pakistan und Zentralasien die Transitroute durch Afghanistan nutzen. Eine Verbesserung der Beziehungen erscheint erst dann möglich, wenn die Macht von den Militärdiktatoren auf eine zivile und liberale Regierung übertragen wird.
Mit freundlichen Grüßen